پيش رويت يك دست سفيد
زير پايت خِرت خِرت
پشت سرت رد پايي بر سينه ي سفيدي!
اثري از تو
كاش نبودي
كاش...!
وقتي به خاطر يه ويروس پدر سوخته تمام نوشته هاي چند سال ات فرمت بشه و كلي
هم هزينه كني ولي ديگه نداشته باشي شون به يه خلع بزرگ روبرو مي شي.
تمام خاطره هات، تمام دل نوشته هات، تمام اون چيز هايي كه مي خواستي بگي ولي
نمي تونستي،همه زندگيت رو توي چند دقيقه و درست جلوي چشمات از دست بدي
و هيچي كاري هم نتوني واسه ريكاور كردنشون كني چه حالي مي شي؟
اگه تو شبهاي سردت با خودت تنها مي شيني
من برات مي خونم از عشق تا كه فردا رو ببيني
عزيزم اگه خزونم برات از بهار مي خونم
تو رو تنها نمي ذارم گر چه تنها جا مي مونم
حالم از «مرد»انگي به هم مي خوره
له له مي زنم براي ذره اي «مردانگي»!
مَرد
سكس
مرد
سكس
سكس
سكس
سكس
سكس
مَرد مُرد!
از اين به بعد بي سرو ته ترين مطالب عمرم رو اینجا ميذارم.
بي خيال قيد و بند هاي رايج!
آن مرد آمد
آن مرد در باران آمد
آن مرد با اسب آمد
آن مرد آمد و با خود نان آورد
آب آورد
آن مرد آمد و زندگي آورد
آن مرد با داس آمد
داسي تيز
آن قدر تيز كه مي توانست هر تناور درختي را
بر زمين اندازد
آن مرد انار آورد
انار زندگي
و هديه اش داد به من!
آن مرد رفت
آن مرد در باران گريه هايم رفت
آن مرد با اسب آرزوهايم رفت
آن مرد رفت و با خود
آرزوهايم را به يغما برد
آن مرد رفت و داسش را برايم به يادگار
گذاشت
انارش را
آن مرد رفت و با رفتنش مرا
در هجوم تنهايي ام جا گذاشت
آن مرد آن چنان به ناگاه رفت
كه هرگز رفتنش را به خاطر نمي آورم
در هر كور سويي
نشانش مي جويم
آن مرد در باران آمد
در باران رفت
در مه گم شد
در خيالم جاودانه
در تنهايي ام حاضر
در روزهايم غايب
در شبهايم در رويا
در نفس هايم در آه
در اشك هايم در خون
در ديدگانم در نور
در فريادم در غريو
در ناله ام در زجه
........
آن مرد رفت و ديگر بر نخواهد گشت
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
هر چه هست این عشق صدها قلب صاف
با حضورش آبی و بی کینه است
خواهم ماند تنها در انتظار تو...
چشم انتظار آمدنت خواهم نشست
و آن گاه که بیایی
چشمانم را خواهم بست
تا مبادا رفتنت را ببینم !
ذهنم سياه شده ديگر حتي توان نوشتن هم ندارم توان حرف زدن هم و توان زندگي!
كاش شهامت داشته باشم و كاري كه پنج سال پيش بايد مي كردم را انجام دهم.
ديگر تواني براي ادامه دادن ندارم. براي ماندن، بودن، زيستن!
درختي كه روزي مي خشكد و مي ميرد، نشانه ضعفش نيست بلكه ديگر توان ادامه
دادن ندارد.
من هم ديگر ...
اي كاش كسي تبري تيز برايم هديه مي آورد!
شكايتي ندارم از هيچ كس، هيچ چيز، شايد كسي مقصر نباشد و اين من باشم كه بد
بازي كردم و حالا هم بايد تاوانش را پس بدهم!
حماقت هاي زيادي انجام دادم ولي اين يكي مثل آن ها نبود. بزرگترينش و البته
بدترينش!
مي خواستم بعد از ربع قرن بيهودگي، زندگي را تجربه كنم ولي انگار زندگي سهم
من نيست.
نمي دانم چرا به اين جا رسيدم. چرا مسيري را كه تصور مي كردم به پايان خواهم
رساند حتي آغاز هم نشد!
من بد شروع كردم يا ...
تمام پرسش هايم بي جواب مانده اند حتي آن هايي را كه پيش از اين جوابش را پيدا
كرده بودم!
واقعآ نمي دانم چرا؟
به بن بست رسيده ام. تمام باورهايم ويران شده اند، تمام اميد هايم، آرزوهايم
كه زياد هم نبودند.
تمام وجودم را باخته ام. كم كم مصمم تر مي شوم. پر شورتر به پايان مي انديشم.
ديگر ترسي ندارم. ديگر هراسي از هيچ چيز و هيچ كس در دل ندارم چون ديگر دلي
ندارم. قلبم را در سينه احساس نمي كنم. ديگر حتي احساس هم ندارم!
چرا؟
چرا اين گونه شدم؟
سزاوارش نبودم.
شايد ديگر حتي آپ هم نكردم!
احساس مي كنم كه روز به روز تنها تر مي شوم. از آن هايي كه مي شناختم دورتر و دورتر مي شوم. ديگر همه شان برايم تكراري شده اند. حوصله هيچ كدامشان را ندارم. ديگر بودن با آن ها تنهايي ام را پُر نمي كند و صحبت كردن با آن ها چيزي از دردهايم نمي كاهد!
ديگر بعضي هاشان را حتي نمي توانم تحمل كنم چه رسد به اين كه در كنارشان احساس راحتي و آرامش كنم!
اين حس حتي درباره افراد خانواده هم وجود دارد. آن ها هم برايم غير قابل تحمل شده اند. از همه جالبتر اين كه حتي حوصله خودم را هم ندارم!
ديگر همان لحظاتي كه با خودم خلوت مي كردم و كمي، فقط كمي آرام مي شدم دارند كم رنگ تر و كم رنگ تر مي شوند.
حتي خودم هم تكراري شدم، به اندازه بيست و شش سال!
آه كه چه روزهاي سختي را پشت سر مي گذارم و چگونه مي شنوم صداي خرد شدنم را آرام آرام لابه لاي حركت بي پايانِ تكراريِ روزها و شب هاي سرد و بي رحم! به بن بستي وحشتناك رسيدم.
احساس مي كنم تمام انتخاب هايم اشتباه بوده اند. به همه چيز با شك و ترديد نگاه مي كنم.
ذهن فيلسوف مأبم ظاهراً كار دستم داده. هميشه از ماهيت مي پرسم و شايد همين مرا از رسيدن به خيلي چيزها بازداشته!
هميشه چرا يي بزرگ گوشه ذهنم جا خوش كرده و به محض برخورد با چيزي بلافاصله سر و كله اش پيدا مي شود و در نهايت همه چيز را خراب مي كند!
اعتراف مي كنم كه به بيماري وحشتناك شك و ترديد دچار شده ام. به همه چيز و همه كس شك مي كنم و اين شك تا آن جا پيش رفته كه حتي به كسي كه سال ها گوشه قلبم جا خوش كرده بود هم!
به مقدس ترين چيزي كه برايم مانده است!
لِه شدم در اين گير و دار. خُرد شدم در اين گرداب. غرق شدم در اين مرداب و فرو مي روم هم چنان اين اقيانوس بي انتهاي شك و ترديد را!
همه دستها به سوي من دراز شده است و همه سبابه هاي لعنتي، بي رحمانه مرا نشانه رفته اند و گوشهايم مي شنودند پچ پچ هايي را كه از هر سو آوار مي شوند روي سرم!
ا
